ยามเป็นเด็กตัวเล็กเล็กแม่คอยสอน เฝ้าพร่ำวอนสอนสั่งไปทุกที่
เรื่องผิดถูกในเรื่องนู้นและเรื่องนี้ เฝ้าจ้ำจี้จ้ำไชไปทุกอย่าง
เคยรู้ไหมในทุกครั้งที่แม่สอน ที่อ้อนวอนสอนสั่งและจู้จี้
เพียงเพื่อให้เราทุกคนเป็นคนดี เพื่อให้มีอนาคตที่งดงาม
ณ.วันนั้นเราต่างไม่รู้ซึ้ง มักคำนึงว่าเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ
บ้างฟังไปบ้างเดินหนีและแสนเบื่อ บ้างยิ้มเรื่อแต่ใจแสนรำคาญ
เมื่อวันนั้นกลายเป็นเพียงวันเมื่อวาน เรื่องมองผ่านกลายเป็นเรื่องสำคัญ
เราจึงรู้ว่าทุกสิ่งที่แม่สอน มันคือหนังตอนสำคัญเมื่อยามใหญ่
เมื่อรู้เช่นนี้ควรจะทำเช่นไร ในเมื่ออายุและวัยไม่หมุนเวียน
คงได้แต่เพียงขยันและหมั่นเพียร เฝ้าอ่านเขียนเรียนรู้กันต่อไป
แม่คงยิ้มและภูมิใจในตัวลูก ทั้งพันผูกเลี้ยงดูตลอดมา
ลูกเป็นคนในสังคมที่มีค่า แม่ยิ้มร่าสบายใจหายห่วงเรา
ภาพประกอบ : http://www.oknation.net/blog/preeeecha/2008/02/11/entry-1